De lange busreis over korte afstand waarmee we ons vorige verslag begonnen, bracht ons in onze volgende etappeplaats: Herceg Novi, net over de grens van Kroatië en Montenegro. Ook een oude stad maar, zoals de naam al doet vermoeden, toch beduidend jonger dan Dubrovnik. Kleiner ook, en veel rustiger. En daardoor misschien wel fijner.

We verbleven er ook weer buiten het centrum, maar wel meer in de buurt ervan. In een opmerkelijk appartement: toen we er met de taxi vanaf het busstation aankwamen, leek het even alsof we in het souterrain van een kleine villa werden weggestopt. Dat leverde even herinneringen op aan een onderkomen in Italië waar we na een paar uur alweer vertrokken omdat het te bedompt was. Des te aangenamer was daarom de verrassing toen we er binnenstapten en we zagen dat het aan de andere kant een balkon had vanwaar we uitkeken op een tuintje dat was aangelegd op het dak van een garage – en over en tussen de huizen aan de overkant van een doodlopend straatje hadden we een weids panorama over het begin van een baai die diep het land ingaat en aan het eind waarvan Kotor ligt. Misschien wel de bekendste en meest toeristische plaats van Montenegro, maar daarover waarschijnlijk later.

Helemaal goed dus, dit appartement, en als we hadden willen zwemmen was het nog beter geweest, want via een steile trap en dito straatje kwam je bij de promenade langs de baai, precies op de plek waar er een klein strandje was. En een aangenaam restaurantje waar we een prima late lunch genoten – uitgebreid genoeg om in de loop van de avond op ons balkon te volstaan met wat meloen, brood en worst. Een procedure die prima beviel, en die we de dag erop herhaalden – zij het dat we in een ander maar even aangenaam restaurant lunchten, waarvandaan we ook een wandelingetje door het oude centrum maakten.

Dat we twee nachten in Herceg Novi verbleven was niet zozeer een keuze voor die stad, maar had te maken met de huurauto waarmee we onze weg door Montenegro zouden vervolgen: die konden we hier ophalen. Een felrode, glimmende Renault Captur (benzine) die direct bijzonder vertrouwd aanvoelde – zij het dat de felblauwe, glimmende Nissan Juke (hybride) waarin we sinds een jaar zelf rijden wat meer snufjes heeft, waaronder een stand waarmee hij aanvoelt als volledig elektrisch aangedreven. Maar dat terzijde. Het gaat om de rit en niet om de auto.

Die rit voerde ons eerst nog een stuk langs de baai, met hier en daar echt prachtige uitzichten. Vervolgens de bergen in, naar het noordoosten. In het begin nog een beetje druk, maar al snel reden we er vrijwel alleen. Dat blijft een feestje: de slingerende weg, soms dalend en dan weer stijgend, soms door smalle kloven en dan weer langs weidse uitzichten. Vroeger, met een handgeschakelde auto, ging dat er ‘sportief’ aan toe – nu, met een automaat, rustig en vloeiend. Nou ja, het kan ook de leeftijd zijn.

Na anderhalf uur rijden en een ruim uur lunchen bereikten we alweer onze volgende etappeplaats: Zabljac. Gekozen vanwege de ligging in het Durmitor nationaal park, en dat is -naast een aantal hotels met name als SKI en SOA- dan ook het enige wat de plaats te bieden heeft. De troosteloosheid van een veel te snel gegroeide wintersportplaats in de zomer – meer kunnen we er niet van maken of over vertellen. Nou ja, behalve dan dat het al kort na onze aankomst heftig begon te onweren, waarmee het al snel een vijftien graden koeler werd dan we de voorgaande dagen gehad hadden - bepaald niet onaangenaam. En dat we een nogal klein en inventief maar niet in alle opzichten praktisch ingedeeld appartement in een gloednieuw huisje in het centrum hadden. Voor één nacht, en dat was ook wel genoeg. De volgende ochtend hebben we nog wat rondgekeken in de omgeving, maar omdat het maken van een langere wandeling door bergachtig terrein er nog niet (of niet meer) in zit, hadden we het snel gezien: op kille dagen met veel bewolking doet dit deel van het land de naam Montenegro volstrekt eer aan.